Haptotherapie

Onze westerse samenleving doet een overwegend appel op onze verstandelijke vermogens. Het gevoel en het gevoelsleven komen daarmee in het nauw en dat heeft consequenties. Mensen raken het gevoelscontact met zichzelf kwijt. Het welzijn en de wording als mens verschraalt en zo ook het contact met de ander. De mens verhardt in zichzelf en naar haar wereld toe. Het lichaam is dan geen geleefde werkelijkheid meer, we leven in ons hoofd. De signalen van ons lichaam verdwijnen naar de achtergrond en de druk die we op onszelf zetten worden we niet of nauwelijks gewaar. We vragen meer van onszelf dan goed voor ons is en gevoel en verstand wijken daardoor steeds verder uiteen.

Zo ontstaat er een langdurig patroon van ontkenning van het gevoelsleven waar we ons niet of nauwelijks van bewust zijn.

We hebben ons altijd kunnen redden totdat de klachten ons in de weg gaan zitten:

onrust, gejaagd-zijn, angstig worden, hyperventilatie, hartkloppingen, verkrampt raken en pijnklachten, onzeker worden, futloos voelen, migraine aanvallen, slapeloosheid, concentratieproblemen, geïrriteerdheid, depressief worden, paniek aanvallen, burnout raken, woede aanvallen, relatie-problemen, ect..

Medisch zijn hiervoor vaak geen oorzaken te vinden en toch voelen we ons niet wel.

Psychofarmaca worden tegenwoordig veel gebruikt bij deze vaak ongrijpbare symptomen. Maar met deze middelen zetten we ons gevoelsleven verder aan de kant. De toppen en dalen van het gevoelsleven worden verder afgetopt waardoor we weer in staat zijn om te functioneren, we voelen ons minder bezwaard doch de keerzijde is dat we vlak worden en verder voorbijgaan aan wat er werkelijk met ons aan de hand is.

Het herstellen van het gevoelsleven en het gevoelscontract is niet met medicijnen op te lossen.

Gevoel wordt vaak verward met (over)gevoeligheid. Gevoel richt zich meer naar binnen en brengt je in verbinding met jezelf, je ík. De kunst is om in jezelf te ontdekken ‘hoe’ de balans verstoord is. We worden als gevoelsmens geboren, maar ontwikkelen onszelf als koppoters. We gaan leven in ons hoofd en raken de verbinding met het gevoel, de basis van je ík, kwijt.

Je staat niet vanzelf in je kracht, dat is een illusie.                                                               Maar wanneer ik, echt ík ben, dan kan ik heel krachtig ‘zijn’. Dat is geen houding die ik aanneem, dat is een gevoelsrelatie tot mijzelf, die mij zekerheid biedt. In je hoofd zitten betekent uit je gevoel en uit je lijf. Om in je gevoel te zitten moet je in je lijf huizen. Hier kan je gewaarzijn; ík neem waar, ík ben betrokken, ík weet te handelen. Dat maakt je daadkrachtig van binnenuit. Dan leef je niet meer buitenste binnen, maar van binnenuit naar buiten.

De haptotherapeutische begeleiding

Het tastvol beluisteren van de ander en het tactvol aanraken van de ander binnen de haptotherapeutische begeleiding opent de weg naar het gevoelsleven. Een verstrakt lichaam verzacht zich en herwint aan draagkracht, veerkracht en vitaliteit. Het lichaam wordt dan weer een levend en belevend lichaam.

Er vindt verzachting plaats in jezelf en ook in het contact naar de ander toe.

Stilstaan bij je gevoelsleven brengt je in contact met wat er bij jou leeft, wat voor jou goed voelt en wat niet: wat jij behoeft en wat voor jou echt is. Het gevoelsleven openbaart voor jou wie jij bent.

Zo blijft er afstand tussen jou en de wereld. Je staat wel in de wereld, maar de wereld neemt geen bezit van jou. Je blijft daarmee vrij om dat te doen wat voor jou van belang is.

Veel stressklachten en relatieproblemen zijn te wijten aan mentale overbelasting en onderwaardering van het gevoelsleven.